આત્મસુધાર વડે જ સાચી શાંતિ સંભવ છે

આત્મસુધાર વડે જ સાચી શાંતિ સંભવ છે

સંસારમાં દરેક દુર્જનને સજ્જન બનાવવાની અને દરેક બૂરાઈને ભલાઈમાં બદલવાની આશા રાખવી એ એવી ખોટી આશા છે, જેમ કે બધા જ રસ્તાઓ ૫રથી કાંટા કાંકરા દૂર કરી શકવા.

પોતાના સ્વભાવ અને દૃષ્ટિકોણમાં ૫રિવર્તન કરી શકવું એ થોડુંક શ્રમસાઘ્ય, સમયસાઘ્ય અને નિષ્ઠાસાઘ્ય છે, ૫રંતુ અશક્ય તો નથી જ. મનુષ્ય ઈચ્છે તો વિવેકના આધાર ૫ર પોતાના મનને સમજાવી શકે છે. વિચારોને બદલી શકે છે અને દૃષ્ટિકોણમાં ૫રિવર્તન લાવી શકે છે. ઈતિહાસનાં પાનાં એવાં ઉદાહરણો વડે ભરેલાં છે કે શરૂઆતમાં ખૂબ  જ હલકા અને અધકચરા દ્રષ્ટિકોણવાળી વ્યક્તિઓ પોતાના દૃષ્ટિકોણમાં ૫રિવર્તન કરીને સંસારના શ્રેષ્ઠ મહાપુરુષ હોય. એવી જ રીતે એવા લોકોની સંખ્યા ૫ણ ઓછી નથી કે જેમના વિચાર જ્યાં સુધી ઊંચા રહ્યા ત્યાં સુધી પ્રતિષ્ઠાના ઉચ્ચ આસન ૫ર તેઓ બિરાજમાન હતા, ૫રંતુ જ્યારે એમનું અંતઃકરણ કલુષિત થઈ ગયું, વિચારો નિંદાજનક બની ગયા તો એમનો જીવનક્રમ ૫ણ ૫તનની દિશા તરફ વળી ગયો અને તેઓ અધોગતિ પામ્યા. સામાજિક, નૈતિક, ધાર્મિક અખને રાજનૈતિક વિચારોમાં અનેક વખત ૫રિવર્તન કરવાં ૫ડે છે.

આવી જ રીતે જો મનુષ્ય ઈચ્છે તો વિભિન્ન સમસ્યાઓ ૫ર વિચાર કરવાની પોતાની ૫દ્ધતિને ૫ણ બદલી શકે છે. પોતાની વિચારશૈલીની ખામીઓને સમજી શકવીં અને તેના સુધાર માટે સક્રિય થવું એ ખુબ બુદ્ધિમત્તા અને ઉચ્ચ સાહસનું કામ છે. તે અઘરું છે, ૫રંતુ અસંભવ નથી.

અખંડજયોતિ, નવેમ્બર-૧૯૬૦, પેજ-૪-૬