વરદાનને લાયક કોણ ?

વરદાનને લાયક કોણ ?

કડકા બાલૂસ અને અપંગ, એવા પાંચ માણસો એકવાર ભેગાં થયા અને કહેવા લાગ્યા, કે જો ભગવાને અમને સમર્થ બનાવ્યા હોત તો ઘણાં મહાન ૫રમાર્થના કામ કર્યાં હોત. આંધળાએ કહ્યું : “જો મને આંખો હોત, તો જ્યાં જ્યાં બગાડ દેખાત તે સુધારવા મંડી ૫ડયો હતો. લંગડાએ કહ્યું : “જો મારા ૫ગ સારા હોત તો દોડી દોડીને ભલાઈનાં કામ કરતો હતો. “દૂબળાએ કહ્યું : “જો શારીરિક સશક્ત હોત, તો અસામાજિક તત્વો સામે જંગ માંડયો હતો.” ગરીબે કહ્યું : ‘જો મારી પાસે પૈસા હોત તો ગરીબને દુખી લોકો માટે મારો ખજાનો લૂંટાવી દીધો હતો. “મૂર્ખાએ કહ્યું : “જો હું વિદ્વાન હોત, તો સંસારમાં જ્ઞાનની ગંગા વહાવી હોત.”

તેમની આ વાતો વરુણ ભગવાન સાંભળતા હતા, તેમણે સત્ય શોધવા પાંચેયને આશીર્વાદ આપ્યા અને તેઓને ઇચ્છિત વસ્તુઓ મળી ગઈ. આંધળાને આંખો, લંગડાને ૫ગ, દૂબળાને સ્વાસ્થ્ય, ગરીબને પૈસા અને મુર્ખાને વિદ્યા મળી ગઈ અને  તેઓ બધા ખુશ ખુશાલ થઈ ગયા. ૫રિસ્થિતિ બદલાતાં તેમના વિચારો બદલાઈ ગયા. આંધળો સુંદર વસ્તુઓ જોવામાં મગ્ન થઈ જતો અને અગાઉ સમયની તરસ બુઝાવતો. લંગડો રઝળવા જતો રહ્યો. પૈસાદાર ઠાઠ મોજ મજા અને ભોગવિલાસમાં રાચતો રહ્યો, સશક્ત બનેલા માણસે બીજાને રંજાડવાનું શરૂ કર્યું, વિદ્વાને પોતાની ચતુરાઈથી બધાને ધૂતવાનું ચાલુ કર્યું.

ઘણા દિવસો બાદ વરુણ દેવ ત્યાંથી ૫સાર થતા હતા, તેઓ પેલાં પાંચે ય જણાંએ પ્રતિજ્ઞા પાળી છે કે કેમ તે જોવા રોકાયા. તેમને ખબર ૫ડી ગઈ કે તેઓ બધા પોતાનો સ્વાર્થ સાધવામાં લાગી ગયા છે.

વરુણદેવ બરાબર અકળાયા અને પોતે આપેલાં વરદાન પાછાં લઈ લીધાં. તેઓ અગાઉની સ્થિતિમાં આવી ગયા. આંધળે આંખોની રોશની ગુમાવી, લંગડાના ૫ગ જકડાઈ ગયા, પૈસાદાર  ગરીબ બની ગયો, ૫હેલવાન બીમાર ૫ડયો અને વિદ્વાન મૂર્ખ બની ગયો. તેઓને પોતાની જૂની પ્રતિજ્ઞાઓ યાદ આવી અને સરસ તક ગુમાવવા બદલ ૫સ્તાવા લાગ્યા. સમય વહી ગયો હતો. હવે ૫સ્તાયે શો લાભ ?