સહકારિતાથી ગવર્નર બન્યા

સહકારિતાથી ગવર્નર બન્યા

આગળ ભણવાની ઇચ્છા હતી ૫ણ કરે શું, ગુજરાન ચલાવવાની ૫ણ તેમની પાસે વ્યવસ્થા ન હતી. યુવકે વિચાર્યું કે બહાર જવું જોઈએ. આજીવિકા અને ભણવાના ખર્ચની વ્યવસ્થા જાતે જ કરીને ભણવું જોઈએ, ૫રંતુ ભણવું અનિવાર્ય છે.

આવો નિર્ણય કરીને વડીલો પાસેથી કોઈક રીતે ર૦ રૂપિયા અને ભાડાની રકમ મેળવી તે મુંબઈ ગયો.

તે દિવસોમાં મુંબઈ બહુ મોંઘું નહોતું, જેટલું આજે છે, પાંચ રૂપિયા માસિક ભાડામાં મકાન ભાડે મળતું હતું ૫ણ જેની પાસે શરૂઆતથી અંત સુધી માત્ર ર૦ રૂપિયા જ હોય તેને પાંચ રૂપિયા ૫હાડ જેવા લાગ્યા. હવે શું કવરું ? જો પાંચ રૂપિયા માસિક ભાડાથી રૂમ લઉં છું તો ર૦ રૂપિયા ૪ મહિનાના ભાડામાં જાય. આ વિચારો ચિંતનની વચ્ચે એક ઉપાય સૂઝયો. સહયોગ અને સહકારિતાનું જીવન.

એક સળીથી સાવરણી બની શકે નહીં. એક માણસ સેના ઊભી કરી શકતો નથી. એક છોકરા માટે સ્કૂલ ખોલવામાં આવે તો સંસારનું મોટા ભાગનું ધન લખવા ભણવામાં જતું રહે. આમ કરતાં રહેવાનાં મકાનો માટે જગા જ ના રહે, જો દરેક જગ્યાએ સ્કૂલ બનાવાય. આ મુશ્કેલીથી બચવા સહકારિતા એક દેવતા છે, જેમાં નાની નાની શકિતઓ, એકતાબદ્ધ થઈ અનેક મહત્વપૂર્ણ સાધન સુવિધા જોડી શકાય, નાની નાની શકિત ભેગી થઈ મોટી શકિત બની મોટા લાભ મળી શકે છે, જે સમાજ, જે દેશોમાં સહયોગ અને સહકારિતાનો ભાવ જેટલો વધુ, તે દેશ. તે સમાજ તેટલો જ સુખી, સશક્ત અને સમુન્નત હશે.

આવા ઉદાહરણો યુવક માટે પ્રકાશ આ૫નારા બન્યાં તેમણે પોતાના જેવા બીજા ચાર ગરીબ વિદ્યાર્થીઓને શોધી કાઢયા અને એક રૂમ માસિક પાંચ રૂપિયાના ભાડેથી લઈ લીધી. દરેકને હવે ફકત એક જ રૂપિયો દર મહિને આ૫વાનો રહેશે. આ રીતે વીસ રૂપિયા જે ચાર માસમાં પુરા થવાના હતા તે હવે પાંચ ગણા સમય માટે એટલે કે ર૦ મહિના માટે પૂરતા હતા.

હવે આવી જમવાની મુશ્કેલ. એકલાં રસોઈ બનાવે તો ર૦  રૂપિયા એક જ મહિનામાં વ૫રાય. લાકડાં, કોલસા, વાસણ એક માણસ માટે જોઈએ તેનાથી પાંચ વ્યકિત માટે આરામથી ખાવાનું બનવી શકાય. વ્યકિતવાદ, સામૂહિકવાદથી દરેક રીતે ૫છાળ છે. સંયુક્ત કુટુંબ આજે ૫ણ આજે ૫ણ આર્થિક અને ભાવનાત્મક દૃષ્ટિએ ખૂબ જ લાભદાયક છે. ૫હેલાં તો આ વૈજ્ઞાનિક લાભને કારણે જ તે પ્રતિસ્થાપિત થયો હતો. આજે ૫ણ જો કેટલીક વ્યકિત ભેગી મળીને ખાવા પીવા, રહેવા, કામ કરવાની આદત પાડે તો તેઓ તે લાભોનો સ્પષ્ટ અનુભવ મેળવી શકે.

યુવકે આ સમસ્યાનું સમાધાન એવી રીતે કર્યુ કે એક એવી જગા શોધી કાઢી કે જયાં કેટલાક લોકોનું ખાવાનું સાથે બનાવાતું હતું. તે તેમાં જોડાઈ ગયો. મહીને ખર્ચ ફકત, પાંચ રૂપિયા આવ્યો. જે પૈસાથી ફકત એક જ મહિનો ખાવા માટે નીકળવાનો હતો. તેને બદલે ઓછામાં ઓછા ચાર મહિના સુધી ચાલશે.

હવે રહી વાત ભણવાની, તો તે એક સ્કૂલમાં જોડાઈ ગયો. ચો૫ડીઓનો ખર્ચ હતો, તો તે સામૂહિકતાના રૂ૫માં પીટિટ નામના પુસ્તકાલયે પૂરો કર્યો. અનેક લોકોના સહયોગ અને દાનથી બનેલું પુસ્તકાલય હોત નહીં તો તેનાથી આ યુવક જેવા અનેક લોકોની જ્ઞાનાર્જનની તૃષ્ણા અતૃપ્ત રહી ગઈ ના હોત. એક રૂપિયાના સભ્ય૫દથી જયાં સુધી ભણ્યા ત્યાં સુધી સ્કૂલની ચો૫ડીઓ મળી. આ૫ વિશ્વાસ નહીં કરો, ૫ણ તેમણે આ રીતે ઍડ્વોકેટ થયો ત્યાં સુધી અભ્યાસ કર્યો. વચ્ચે વચ્ચે કેટલીક જગાએ લખવાનું કામ કર્યું, તેનાથી તે ક૫ડાં-લત્તાં, શાકભાજીનો ખર્ચ કાઢતો હતો. આ યુવકનું નામ કનૈયાલાલ માણેકલાલ મુનશી (કે.એમ. મુનશી) હતું, જે એક વખત ઉત્તરપ્રદેશના ગવર્નર હતા અને જાણીતા સાહિત્યકાર અને રાજનૈતિક નેતા હતા.

Advertisements

વિશે KANTILAL KARSHALA
JAY GURUDEV Myself Kantibhai Karshala, I working in Govt.Office Sr.Clerk & Trustee of Gaytri Shaktipith, Jetpur Simple liveing, Hard working religion & Honesty....

પ્રતિસાદ આપો

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out / બદલો )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out / બદલો )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out / બદલો )

Google+ photo

You are commenting using your Google+ account. Log Out / બદલો )

Connecting to %s

%d bloggers like this: