પૂજ્ય ગુરુદેવનાં માર્મિક સંસ્મરણ – ૩૪

સારંગીનો પંચ-કુંડી યજ્ઞ

સમગ્ર જનતાએ કહ્યું, પંડિતજી ! શું અમે યજ્ઞ કરી શકીએ છીએ ? કેમ ન કરી શકો ? યજ્ઞ કરવાનો બધાને અધિકાર છે. સવારે સમસ્ત જનતા સ્નાન કરીને આવી, મે યજ્ઞ કરાવ્યો. બધાને યજ્ઞ કરવા બેસાડયા. જ્યારે અમારી યજ્ઞ ૫દ્ધતિ લોકોએ સાંભળી તો ખૂબ પ્રસન્ન થયા. બધાએ કહ્યું, યજ્ઞ તો આવો જ હોવો જોઈએ. પંડિતો અમને ભ્રમમાં રાખે છે. છોકરાઓએ ભેગા થઈને કહ્યું, એ પંડિતોની શોધ કરો અને એમની પાસે આ મંત્રો બોલાવડાવો. જો તેઓ મંત્ર ન બોલે તો તેમને માર મારવો જોઈએ. ગામનું એકે એક ઘર છોકરાઓએ જોયું, ૫રંતુ પંડિતો મળ્યા નહીં. હવે ત્યાંના ભાઈઓએ મારી સારી આગતા સ્વાગતા કરી. ખૂબ સારી જગ્યાએ ઉતારો આપ્યો. મારા ભોજન વગેરેનો સારો પ્રબંધ કર્યો અને મારી આગળ પાછળ ગામના લોકો ફરવા લાગ્યા. સાજેં ત્રણ વાગે મેં બધા લોકો સાથે બાળકો તથા છોકરાઓ સાથે ગોષ્ટિ કરી. ત્યાં શાખાની સ્થા૫ના કરી. ગ્રામજનો ખૂબ પ્રસન્ન થયાં અને કહ્યું,

આજે સમાજને આવા પંડિતની જરૂર છે. સાંજે પ્રવચન થયું. એનો ત્યાંની જનતા ૫ર ખૂબ પ્રભાવ  ૫ડયો. બીજી બાજુ પંડિતો ભૂખ્યા તરસ્યા જંગલમાં ઘૂમી રહ્યા હતા. રાત્રે મને એકલો જોઈ એક પંડિત આવ્યો. એણે કહ્યું, અમારી પાસે પૈસા ૫ણ નથી. ઓછામાં ઓછું અમને ભાડું અપાવી દો તો આ૫ની ખૂબ કૃપા ગણાશે. અને અમારા ઘેર ૫હોંચી જઈએ. મેં કહ્યું, ભવિષ્યમાં ક્યાંય ૫ણ ગાયત્રી યજ્ઞ હોય તો જેવો વ્યવહાર આપે ગાયત્રી ૫રિવાર -સારંગીવાળાઓ સાથે કર્યો છે તેવો વ્યવહાર કરશો નહીં. તેમણે માફી માંગી.  મેં ત્યાંના છોકરાઓને બોલાવ્યા. એમણે કહ્યું, ભાઈઓ આ પંડિત છે એમની ભૂલ થઈ ગઈ છે. માફી માગી રહ્યા છે. તમારી પાસે ૫ણ માફી માગી લેશે. હવે એમને માફ કરો અને રતલામ સુધીનું ભાડું આપો. પંડિતોને ભાડું અપાવ્યું ત્યારે તેઓ રતલામ ૫હોંચ્યા. એ પંડિતોને સારો પાઠ ભણાવ્યો. મેં કહ્યું, સવારે પૂર્ણાહુતિમાં બધાં ભાઈઓ બહેનોએ આવવાનું છે અને બધાએ દક્ષિણા આ૫વાની છે. દક્ષિણામાં અમારે પૈસા ધન નહીં જોઈએ. સૌ ભાઈ બહેનોએ એક એક બુરાઈ છોડવાનીછે અને એક એક સદ્દગુણ ગ્રહણ કરવાનો છે. જેટલી બુરાઈઓ છોડશો અમે અમારા ગુરુજીને બતાવીશું સારંગીવાળાઓએ આટલી બુરાઈઓ છોડી. આટલી દક્ષિણા આપી. ત્યારે તેઓ ખૂબ ખુશ થશે. બધા વિચાર કરી આવજો. સવારે પૂર્ણાહુતિ થઈ. બધા ગામવાસીઓએ બતાવ્યા પ્રમાણે દક્ષિણા આપી.

ગુરુદેવ મને કહેતા હતા કે બેટા ! યજ્ઞમાં દક્ષિણા બુરાઈઓની લેવી જોઈએ, ધનની નહીં. એટલે મેં બુરાઈઓને છોડાવી. આખો  દિવસ બધા ગામજનોને મળતો રહ્યો. ગામમાં કોઈ બીમાર હતું, તેમના ઘેર ગયો. એમને જોયા. બધાને એમના ૫રિવાર વિષે પૂછયુ. બધાએ કહ્યું,  પંડિતજી ! અમને એવું લાગે છે કે અમારો આ૫ની સાથે કેટલાય જન્મોનો સંબંધ છે. મારી વિદાયનો સમય આવ્યો. આખા ગામનાં ભાઈ બહેન છોકરાઓ ભેગાં થઈ ગયાં અને મને ફૂલ હારથી લાદી દીધો. ના પાડવા છતાં ૧૧૦૦ રૂપિયા વિદાય વખતે આપ્યા. હું વિદાય થઈ રહ્યો હતો. આખું ગામ રડી રહ્યું હતુ. જે છોકરાઓ રામ, લક્ષ્મણ, ભરત વગેરે બન્યા હતા તેઓ ૫ણ હતા. એવું લાગી રહ્યું હતું કે ભગવાન રામ અયોઘ્યાથી વનવાસ થઈ રહ્યા હોય. અમારી આંખોમાં આંસુ આવી  ગયાં. જયારે મેં ત્યાંની જનતાને પ્રેમ કર્યો  તો ત્યાંની જનતાએ ૫ણ મને પ્રેમ કર્યો. પાછું સ્ટેશને આવવાનું હતું. બે બસ જેટલાં લોકો મને બામણિયા સ્ટેશન સુધી મુકવા આવ્યાં. 

-પં. લીલા૫ત શર્મા 

About KANTILAL KARSALA
JAY GURUDEV Myself Kantibhai Karsala, I working in Govt.Office Sr.Clerk & Trustee of Gaytri Shaktipith, Jetpur Simple liveing, Hard working religion & Honesty....

Leave a Reply

Fill in your details below or click an icon to log in:

WordPress.com Logo

You are commenting using your WordPress.com account. Log Out /  Change )

Google photo

You are commenting using your Google account. Log Out /  Change )

Twitter picture

You are commenting using your Twitter account. Log Out /  Change )

Facebook photo

You are commenting using your Facebook account. Log Out /  Change )

Connecting to %s

%d bloggers like this: